اول. پستهایی که مینویسید نباید کمتر از ۵ پاراگراف داشته باشه. هرچقدر بلندتر باشن، بیشتر نشون میده ما چه وبلاگنویس عمیقی هستیم و چقدر حرف داریم برای گفتن.
دوم. هرچی کمتر پست بذارید، شما وبلاگنویس بهتری هستید. هرچقدر کمتر دیده بشید، محبوبیت بیشتری پیدا میکنید. ماهی یه پست، یا دوماه یهبار یه پست، عالیه. باید نشون بدید که سرتون چقدر شلوغه.
سوم. وبلاگنویسی که تا حالا وبلاگشو نترکونده باشه، وبلاگنویس نیست.
برای اینکه یک وبلاگنویس حرفهای باشید، لازمه که هرازچندگاهی یه نارنجک دستی یا یه خمپاره بندازید توی وبلاگتون. مثلا پستهاتونو حذف کنید. کامنت و لایک رو ببندید. یا قالب وبلاگتونو پاک کنید تا وقتی کسی سر میزنه، با یه صفحهی خالی مواجه بشه. (وبلاگنویسای قدیمی میدونن از چی حرف میزنم.)
چهارم. اسمی برای خودتون و وبلاگتون انتخاب کنید که جنسیتش مشخص نباشه. هیچجا هم نگید دخترید یا پسر. اینطوری مخاطبینی از هردو جنس بهتون جذب میشن.
پنجم. غر بزنید. از بالا به پایین نگاه کنید. دانای کل باشید. بالاخره بقیه باید ببینند شما چقدر خفنید.
ششم. کامنت ندید. دسترسناپذیر باشید. اونقدری هیچجایی حضور نداشته باشید که اگه بعد از یه سال جایی کامنت گذاشتید، همه ذوق کنن و بدونن بهشون افتخار دادین.
هفتم. قلمبهسلمبه حرف بزنید. تا میتونید از کلمات انگلیسی استفاده کنید. بالاخره باید کلاس کار یک وبلاگنویس حرفهای حفظ بشه.
هشتم. به هیچکسی لینک ندید. پست بقیه رو ابدا به اشتراک نذارید. اگه بقیه بهاندازهی شما خفن باشن خودشون دیده میشن.
نهم. شاخ باشید. اگه ۱۰۰ نفر دنبالتون میکنن، شما باید ۱۰ نفر رو دنبال کنید. این نسبت در همهحال باید حفظ بشه.
دهم. کامنتا رو زود جواب ندید. لازم نیست زود سین بزنید. باید باکلاسبودن رو تمرین کنید.
یازدهم. شما بگید…
دیدگاهتان را بنویسید