دیشب جام جهانی تموم شد. برای اولین بار در عمرم نشستم و دوتا بازی فوتبال رو دیدم. تازه دارم درک می‌کنم فوتبال هم مثل خیلی از بازی‌های دیگه هیجان‌انگیزه. من همیشه‌ی خدا در برابر دیدن فوتبال مقاومت داشتم. احتمالا مشکل این بود که تابه‌حال هیچ‌کسی که فوتبالی باشه دور و برم نبود. حالا اما چند نفر فوتبالی در اطرافم هست. هیجانی که این افراد نسبت به فوتبال دارن باعث شده مثل گذشته از فوتبال فراری نباشم.

ما توی خونه‌مون تلویزیون نداریم، یعنی یکی از تصمیمات‌مون این بود که هیچ‌وقت تلویزیون نداشته باشیم. پس من و زهرا نشستیم پای سیستم و رفتیم تلوبیون. حین بازی آرژانتین و اسپانیا داشتم فکر می‌کردم فوتبال هم سرگرمی خوبیه. فقط کمی ناراحت بودم که وسط دو نیمه نمی‌شه اجرای شکیرا و جاستین بیبر و بی‌تی‌اس رو دید. که گزارش‌گر شروع کرد از این گفت که ترامپ در جایگاه ویژه حضور داره ولی خیال‌تون راحت باشه ما در طول بازی او رو سانسور می‌کنیم! بعد شروع کرد به گفتن حرف‌هایی که شب‌ها عده‌ای پرچم‌به‌دست توی خیابون می‌گن. بعضی از تصمیم‌ها خیلی مهم و تعیین‌کننده‌ان. راستش خوشحالم که تلویزیون نداریم؛ قرار نیست کسی به‌جای ما تصمیم بگیره که باید چه محتوایی رو تماشا کنیم.

بازی تموم نشده بود که بچه‌ها توی گروه خونوادگی‌مون پیام دادن: «شما صدای انفجار نشنیدین؟» صدایی نشنیده بودیم. اخبار رو چک کردم، دیدم این‌بار بمب‌ها به شهر ما هم رسیده بودن. بعضی از مسابقه‌ها هم هیچ برنده‌ای ندارن.