خم شدم تا پی‌پیِ طوطو رو از روی فرش پاک کنم، یهو یه صدای تِق شنیدم و انگار توی کمرم رعدوبرق زد؛ خشکم زد و درد بود که از مرکز کمرم به تمامی نقاط بدنم داشت فوران می‌کرد!

حالا تنها دغدغه‌ام توی زندگی شده این: فردا که از خواب بیدار شدم بتونم کمرم‌و صاف کنم. از الان استرس دارم که اگه کمرم صاف نشه یعنی حداقل تا یک هفته فقط باید دراز بکشم. و دارم فکر می‌کنم این‌بار دیگه برای دیسکم نمی‌تونم برم فیزیوتراپی. دو سال پیش هر جلسه فیزیوتراپی می‌شد یه میلیون و من اون موقع ۲۰ جلسه‌ای رفتم. هر جلسه نزدیک دو ساعت بهم دستگاه‌های مختلف وصل بود یا داشتم لیزر می‌شدم. یادمه آخر جلسات که تازه کمرم کمی احساس سبکی می‌کرد و می‌تونستم صافش کنم، به محض کشیدن کارت مجدد خم می‌شد و همه‌ی اون دو ساعت انگار دود می‌شد. فکر می‌کنم با قیمت‌های الان که نصف شونه تخم‌مرغ شده ۳۰۰ هزار تومن (دونه‌ای ۲۰ تومن جل‌الخالق!!) احساس می‌کنم کارت کشیدن توی کلینیکِ فیزیوتراپی بیشترین ضرر رو برای کمرم خواهد داشت.

آدما تا وقتی چیزی رو از دست ندن قدرش رو نمی‌دونن. مثلا نمی‌دونی سلامت دیسکِ مهره‌ی L5 چقدر می‌تونه زندگی رو آسون کنه. ولی کافیه همون دیسک دچار بیرون‌زدگی بشه، اون موقع متوجه می‌شی که قراره چقدر زندگی‌ت‌ سخت بشه و غم عالم آوار می‌شه روی دلت. ولی آدم یاد می‌گیره با این ازدست‌دادنه به نوعی کنار بیاد تا قابل‌تحمل بشه براش؛ تا کمتر اذیت بشه. اما می‌دونی، مثلا ممکنه یادت بره ۶۴ روزه داری با قطع‌ترنت سر می‌کنی، ولی کافیه بخوای به تلگرام سر بزنی و یه پست توی کانالت بذاری، اون موقه‌ست که می‌خوای فحش بکشی به اول و آخرِ اونی که نت‌و ازت گرفته.
فعلا فقط دوست دارم فردا که از خواب بیدار شدم بتونم بدون هیچ مشکلی کمرم‌و صاف کنم…

پی‌نوشت: مفصل لومبوساکرال در پایین‌ترین ناحیه‌ی کمر و بین مهره‌ی L5 و S1 قرار داره.

بعد از موت و بیان و رونده شدن از بلاگیکس نفرین‌شده، تصمیم گرفتم یه خونه‌ی خیلی کوچیک برای خودم ایجاد کنم. اینم شد نتیجه‌ش. بعد از سالیان سال برگشتم به وردپرس، که بازگشت همه به سوی اوست!

اگه به آدرس وبلاگم دقت کرده باشین، وگزیست (we exist) رو اون وسطش می‌بینین. وگزیست یه اکسپلورر برای وبلاگ‌نویس‌هاست که محدود به هیچ پلتفرمی نیست. توی وگزیست می‌تونید پست جدید همۀ وبلاگ‌ها رو ببینید. فعلا وبلاگ‌های کمی بهش اضافه شده، که کم کم بیشتر می‌شن. استارت وگزیست از جایی خورد که بیان تموم شد و اغلب ما بچه‌های بیانی رفتیم سمت بلاگیکسِ منحوس. (تا ابد من از بلاگیکس بد می‌گم.) و اونجا هم بعد از یک ماه فعالیت و اعتبار دادن به اون پلتفرم، بلاگیکس شروع کرد به مسدود کردن اغلب دوستامون که دلیلش ابدا روشن نبود و هیچ‌وقت اعلام نشد، و من هم بعد از اعتراض به این موضوع مسدود شدم. ایده‌ی وگزیست همین‌جا شروع شد؛ تا مایی که توی جنگ و قطعی سراسری اینترنتی دوباره بتونیم دور هم جمع بشیم، هرجایی که می‌نویسیم!

خوشحال می‌شم شما هم با من همراه وگزیست بشید. ❤️